MÜJDELER OLSUN

Dün Eşref Şekerli kardeşimiz bana bir video gösterdi. Gazze’de, elinde tencereyle yemek bekleyen bir mühendisin görüntüsüydü bu. O görüntü Eşref kardeşimizin yüreğine dokunmuştu. “Başkanım, bu kardeşimizi mutlaka bulacağım,” dedi…

Bugün bana yeniden yazdı: “Buldum başkanım.” Gazze’de o mühendise ulaşmış; gıda yardımından başka ihtiyaçlarına kadar elinden gelen her türlü desteği ulaştırmış. Sevincini anlatırken sanki cennete kavuşmuş gibi mutluydu. Ben de “Maşallah” dedim. Çünkü bir mazlumun derdine çare olabilmek, insanın yüreğine tarifsiz bir sevinç veriyor…

Bana Habibü’n-Neccar’ı hatırlattı bu güzel davranış. Yâsîn sûresinde, şehrin öbür ucundan koşarak gelen bir adam anlatılır: “Ey kavmim! Gönderilen elçilere uyun.” O, insanları Allah’a kulluğa ve hakikate çağıran elçilere sahip çıkar. Kendi rahatını düşünmeden koşar, hakkı anlatır. Tefsirlerde bu müminin Habibü’n-Neccar olduğu bildirilir…

Eşref Şekerli de bugün mazlumların yardımına koştu. Gazze’deki bir kardeşimizin feryadını uzaktan seyretmedi; duydu, yüreğinde hissetti ve harekete geçti. İyiliğe koşanların yolu, bazen şehrin öbür ucundan, bazen dünyanın öbür ucundan geçer. Ama vardıkları yer hep aynıdır: Bir mazlumun yanı…

Amsterdam’da da yüz binlerce insan Gazze için yürüdü. Organizasyonların açıklamasına göre 200 bini aşkın kişi, Gazze’deki zulme dikkat çekmek ve hükümetlerinden daha güçlü adımlar atmasını istemek için sokaklara çıktı. Ne mutlu Amsterdam’a; ne mutlu Gazze’nin yanında duranlara…

Bu, insanlığın ortak vicdanından yükselen evrensel bir duruştur. Mazlumun dini, dili, ırkı olmaz. Mazluma sahip çıkmak, insan olmanın ve vicdan taşımanın en büyük şereflerindendir. Dünyanın neresinde olursa olsun zulme karşı duran, haksızlığa uğrayanın elinden tutan herkese selam olsun…

Necip Fazıl’ın “Kim var?” diye sorulduğunda sağına soluna bakmadan “Ben varım!” diyebilen bir gençlik özlemi vardır. İşte bugün bize böyle insanlar lazım. Mazlumun acısını kendi acısı bilen, imkânını iyilik için ortaya koyan, zulmü gördüğünde “Bana ne?” demeyen insanlar…

Tebük Seferi’nde Hz. Osman, Allah yolunda büyük bir infakta bulundu. Hz. Ebû Bekir ise elinde ne varsa getirdi. “Ailene ne bıraktın?” diye sorulduğunda, Allah’ı ve Resûlü’nü bıraktığını söyledi. Bir sahâbî olan Ebû Ukayl de elindeki az miktardaki hurmayı getirip Allah yolunda infak etti. Münafıklar, onun azını da Hz. Ebû Bekir’in çokça infakını da küçümseyip alaya aldılar. Kendileri ise Allah yolunda hiçbir şey ortaya koymadan kenarda durup güldüler…

Oysa iyiliğin değeri, verilenin çokluğuyla ölçülmez. Bazen bir avuç hurma, bazen bir tencere yemek, bazen de dünyanın öbür ucundaki bir mazluma uzanan yardım; samimiyetle yapıldığında çok büyük bir anlam taşır…

Ne mutlu Hz. Ebû Bekir gibi malını Allah yolunda harcayanlara. Ne mutlu elindeki bir avuç hurmayı paylaşan Ebû Ukayl’e. Ne mutlu Habibü’n-Neccar gibi hakikate ve mazluma sahip çıkanlara. Ne mutlu Eşref Şekerli gibi, “Kimse yok mu?” denildiğinde koşup gelenlere. Ne mutlu dünyanın her yerinde mazlumun yanında, zulmün karşısında duranlara…

Allah, mazlumların yardımına koşanları, imkânını iyilik ve adalet için seferber edenleri, kulluğu yalnız sözde bırakmayıp hayatıyla gösterenleri müjdelesin…

Mehmet Akpınar
10 Kasım 2026