2026 Köşe Yazılarım

İnsan bazen en çok, kendine yakın bildiklerinin yanında sınanır. Çünkü yakınlık, aynı masada oturmakla değil; aynı ilkeye saygı duymakla anlaşılır…

İnsanların gerçek duruşu, işler yolundayken değil; çıkarlarıyla doğrular karşı karşıya geldiğinde belli olur. Herkesin doğruyu savunduğu zamanlar vardır; asıl mesele, doğruluk kendi menfaatimize dokunduğunda da aynı yerde durabilmektir…

Doğruluk, insanın kendine verdiği sözdür. Dürüstlük, kalabalığa göre değil, vicdana göre konuşabilmektir…

Adalet ise ancak işine gelmediğinde de savunabiliyorsan gerçektir. Sevdiğimizin yanlışına da yanlış diyebilmek, haklı olmadığımızda da hakkı teslim etmek bu ölçünün en zor sınavıdır…

İnsan ilişkilerinde de bu ölçüleri gözden kaçırmamak gerekir. Bir ziyaretin, bir gayretin, bir sözün ardında nasıl bir niyet var? Gerçek bir yakınlık mı, samimi bir dayanışma mı; yoksa elde edilmek istenen bir karşılık mı?..

Bu soruyu başkalarına sormadan önce kendimize sormalıyız. Çünkü insan bazen iyiliği bile bir beklentiye bağlayabiliyor…

Verdiği desteğin karşılığında övgü, gösterdiği yakınlığın karşılığında ayrıcalık, kurduğu ilişkinin sonunda bir kazanç bekleyebiliyor. Oysa samimiyet, karşılık hesabı başladığında yara alır…

Bir adımın ardında samimi bir niyet yoksa, söz ne kadar süslü olursa olsun içi boş kalır. İnsan, davranışlarının arkasındaki niyeti önce kendi vicdanına anlatabilmelidir…

Yolun ortasında bir taş düşünün. Nice insan taşa kızar, taşı oraya koyana söylenir; ama bir kişi eğilip taşı kenara alır…

Onu harekete geçiren alkış ya da takdir değil, ardından gelecek birinin zarar görmemesi düşüncesidir. İlke sahibi olmak da biraz böyledir: İnsan, kimse görmese de doğru olanı yapabilmektir…

Haklılık bize yarar sağlarken onu savunmak kolaydır. Asıl mesele, haklı olan biz değilken de adaleti gözetebilmek; kendi yakınımızın hatasını da görmezden gelmemektir…

Tarafsızlık, yalnızca bize uzak olanlar hakkında karar verirken gösterilecek bir tutum değildir. Yakınlıklarımızı ve beklentilerimizi bir kenara bırakıp her insana aynı ölçüyle yaklaşabilmektir…

İnsan kendine şunu sormalı: “Ben burada ilke için mi varım, yoksa karşılık beklediğim için mi?” Cevap oradaysa, yol da oradadır…

Güven büyük sözlerle değil, küçük ama tutarlı davranışlarla kurulur. İnsan bugün söylediğinin yarın arkasında duruyorsa, şartlar değişince ölçüsünü değiştirmiyorsa güven verir…

Sözünü çıkarına göre eğip bükmeyen, işine geldiğinde başka, gelmediğinde başka konuşmayan insanın duruşu zamanla anlaşılır. Yakınlık geçici olabilir; tutarlılık ise insanın karakterini gösterir…

Kimseyi kendimize benzetmek, herkesle aynı düşünmek zorunda değiliz. Farklı düşünceler bir arada bulunabilir. Ama ilişkilerimizde doğruluğu, dürüstlüğü, tarafsızlığı ve adaleti korumak zorundayız…

Bizim ölçümüz, kimin bize ne kadar yakın durduğu değil; doğruya, adalete ve güvenilirliğe ne kadar bağlı olduğudur. İnsanın kıymeti, söylediği sözlerle değil, o sözlerin arkasında sergilediği duruşla anlaşılır…

Çünkü güven, yakınlıkla değil, tutarlılıkla büyür. Bugün de yarın da bize yakışan, sözle değil, duruşla konuşmaktır…

Mehmet Akpınar
20 Kasım 2026

“Takdir gayrete aşıktır” derler. Başarı da gayreti sever. Çünkü başarı, bekleyene gelmez. Çalışan, başlayan ve devam eden insanın kapısını çalar…

Tembellik insanı yavaş yavaş esir alır. Önce çalışma isteği kaybolur. Ardından zindelik gider. İnsan hareketsiz kaldıkça bedeni de yorulur. Hastalık, başarısızlık ve geçim sıkıntısı peş peşe gelebilir…

“Erken kalkan yol alır” sözü boşuna söylenmemiştir. Güne erken başlayan insan, vaktini kazanır. İşine yetişir. Önündeki fırsatları daha iyi görür…

Bir de “Bugünün işini yarına bırakma” deriz. Ne kadar kıymetli bir öğüt! Çünkü yarının da kendi işi vardır. Bugün yapmadığımız iş, yarın önümüze iki kat yük olarak çıkar…

Bazen bir çuval zeytine bakarız. “Bu iş nasıl bitecek?” deriz. Oysa başlasak bir tanesini ayıklarız. Sonra bir tanesini daha. Yanımızdaki de gayretimizi görüp el atar. Bir bakmışız, bitmez dediğimiz iş birkaç saatte bitmiş…

Gayret böyledir. Önce insanın kendi içindeki ağırlığı kaldırır. Sonra çevresindekileri harekete geçirir. Bir kişinin başlaması, birçok kişinin işe katılmasına vesile olur…

Yolda bir taş düşünelim. Binlerce insan yanından geçer. Kimi taşa kızar. Kimi taşı oraya atana söylenir. Fakat kimse eğilip taşı kaldırmaz…

Sonra bir kişi gelir. Hiç konuşmadan eğilir. Taşı yolun kenarına koyar. Kendisinden sonra geçecek insanları zahmetten kurtarır. Yolu açan, taş hakkında en çok konuşan değil; onu kaldıran kişidir…

Bizim de hayatımızda böyle taşlar var. Bir mahallede çözüm bekleyen mesele var. Bir evde yardım bekleyen insan var. Bir genç, kendisine uzanacak eli bekliyor. Şikâyet etmek kolaydır. Taşı kaldırmak ise gayret ister…

“Tembelin çocuğu olmaz” derler. Bu söz, emeğin meyvesini anlatır. Ekmeyen biçemez. Çalışmayan, ortaya bir eser koyamaz. Sadece niyet ederek bir iş tamamlanmaz…

Bugün İslam toplumlarının üzerinde düşünmesi gereken hastalıklardan biri de tembelliktir. Çok şey konuşuyoruz. Fakat bazen ilk adımı atmakta gecikiyoruz. İmkân beklerken elimizdeki vakti harcıyoruz…

Oysa inancımız bizi gayrete çağırır. Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyrulur:

وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ

“İnsan için ancak çalıştığının karşılığı vardır.”…

Tevekkül de gayretin ardından gelir. Elimizden geleni yaparız. Sonra sonucu Allah’a bırakırız. Tarlayı sürmeden hasat beklemek, işi yarına bırakıp bugün sonuç istemek doğru değildir…

Öyleyse bugünün işine bugün başlayalım. Önümüzdeki çuval gözümüzde büyüyorsa ilk zeytini elimize alalım. Yolda bir taş varsa eğilip kaldıralım. Başkasının başlamasını beklemeyelim…

Çünkü zaman geçiyor. Yarının kendi işi bizi bekliyor. Bugün attığımız küçük bir adım ise hem bizim yolumuzu açabilir hem de ardımızdan gelenlerin yolunu kolaylaştırabilir…

Mehmet Akpınar
18 Kasım 2026

“Ben senin Cemaziyel Evvel’ini bilirim…”

Eski bir kıssaya göre, vergi dairesinde çalışan bir memur devletin şeker çuvallarından birini çalar…

Beyaz bezden çuvalın üzerine “Cemaziyel Evvel” yazılmıştır…

Memur, çuvalı kendine don yapar ama üzerindeki yazıyı silmez…

Yıllar geçer, memur makam sahibi olur…

Bir mecliste kendini övmeye başlayınca, hamamda onu o çuvalla gören komşusu dayanamaz:

“Sus! Ben senin Cemaziyel Evvel’ini bilirim…”

İnsan kendini istediği kadar anlatır; onu tanıyanlar geçmişini, huyunu, ne yaptığını bilir…

Atalarımız boşuna dememiş: “El elin aynasıdır.”

Kur’an-ı Kerim, Peygamber Efendimiz’in Tevrat ve İncil’de bildirildiğini, Ehl-i kitaptan olanların onu kendi evlatlarını tanır gibi tanıdıklarını anlatır…

Hz. İsa da kendisinden sonra Ahmed adında bir peygamberin geleceğini müjdelemiştir…

Buna rağmen içlerinden bir grup, bildikleri hakikati gizlemiştir…

Medine’de bazı Yahudi din adamları, Peygamber Efendimiz’e tabi olunursa halk üzerindeki nüfuzlarının ve menfaatlerinin sona ereceğini düşündüler…

Makamları ve maaşları devam etsin diye gerçeği açıklamadılar; halkın Peygamberimize tabi olmasının önüne geçtiler…

Kur’an, onların bu tutumunu anlatır; hakkı gizlemekten ve Allah’ın ayetlerini menfaat karşılığında değiştirmekten sakındırır…

Bakara’daki inek kıssası da çok açıktır…

Bir adam öldürülür, katil konusunda çekişmeye düşülür…

Hz. Musa Allah’ın emrini bildirir: Bir inek keseceklerdir…

Fakat emri yerine getirmek yerine sorularla işi uzatırlar…

Kur’an, bu tutumun ardından kalplerinin katılaştığını bildirir…

Bugün çevremize baktığımızda da benzer bir hâl görüyoruz…

İnsanlar çoğu zaman ne yaptığını, neyin doğru olduğunu, kimin hakkına girdiğini bilir…

Ama işine gelmediğinde bilmezden gelir; yanlışını saklar, kendine mazeret bulur…

Kimi insan kendini gariban gösterir, merhamet toplar; kimi beyefendi görünür, güven kazanır…

Sonra o merhameti ve güveni kendi çıkarı için kullanır…

İnsanların duygularını sömürür, emeğinin üzerine konar, verdiği sözü unutur…

Bazen bir yuvayı dağıtır, bazen dostluğu bozar, bazen de kendisine inanmış insanlara ihanet eder…

Bunları yapanlar ne yaptığını bilmez mi?

Elbette bilir…

Kimin hakkını yediğini, kime yalan söylediğini, kimin güvenini kırdığını bilir…

Karşısındakinin iyi niyetini ve merhametini nasıl kullanacağını da ince ince hesaplar…

Sonra hiçbir şey olmamış gibi davranır…

İşte kalbin bozulması budur: İnsan, yaptığı haksızlığı bildiği hâlde sürdürür; başkasının acısını, sevgisini ve güvenini kendi çıkarı için kullanır…

Dışarıdan masum, yoksul, kibar ya da hiçbir şeyden habersiz görünebilir…

Fakat görünüşü başka, niyeti başka olabilir…

Öyle kalpler vardır ki kuzu kalbi gibi temizdir…

Kimsenin hakkına göz dikmez, kimseyi sömürmez…

Öyle kalpler de vardır ki kurt gibi fırsat kollar; hesabını yapar, karşısındakinin iyi niyetini kullanır…

İnsanın kalbini gösteren, kendisi hakkında söyledikleri değil, yaptığıdır…

Ziya Paşa’nın dediği gibi: “Âyinesi iştir kişinin, lâfa bakılmaz.”

Makamla, mal mülkle, kendini övmekle insan büyümez…

Hakkı teslim eden, sözünü tutan, emaneti koruyan büyür…

Bir gün biri çıkıp “Ben senin Cemaziyel Evvel’ini bilirim” demeden önce, insan kendi aynasına bakmalı…

Çünkü el elin aynasıdır; insanın aynası da yaptığı iştir…

Mehmet Akpınar
18 Kasım 2026

Sabahın erken saatleri… Ezanlar okunurken haberleri açtım. Siber saldırılardan ekonomik sıkıntılara, emeklilerin ve asgari ücretlilerin geçim mücadelesinden esnafın derdine kadar peş peşe haberler izliyorum…

Sanayide yavaşlama, üretimde daralma konuşuluyor. Kahramanmaraş’ımızın büyük sanayi kuruluşlarından birinin küçülmeye gittiğine dair haberler ve tanıdığım sanayicilerin kapasite düşürme kararları aklıma takılıyor. Yüzde yetmiş kapasiteyle çalışan, şimdi yüzde otuza düşmeyi düşünen işletmeler var…

Bunların üzerine yaklaşan seçimleri, siyasi kararları, savaşları, ülke içindeki gerilimleri ve siyasetçilerin öngörüsüzlüklerini ekleyin. Bir de millet geçim derdiyle boğuşurken, bazı insanların oturdukları yerden servetlerini katladığına dair haberleri… Yüz milyon lira yatırıp kısa sürede milyarlar kazandıkları anlatılıyor. Böyle bir manzara, toplumdaki denge duygusunu da zedeliyor…

Bütün bunları izlerken yıllar öncesine gidiyorum. Bir toplantıda profesör hocaya ülkenin geleceğini sormuşlardı. O da kısa bir cevap vermişti:

“Bugün yarından iyi…”

“En kısa cümleyle cevap veriyorum,” demişti…

O günden beri bu sözü unutmadım. Ne zaman haberleri izlesem, ne zaman ülkenin ve insanımızın hâlini düşünsem hocamızın bu cümlesi kulağımda çınlıyor…

Elbette olumlu düşünmek, iyi zan beslemek ve umudu korumak gerekir. Umutsuzluk kimseye yol göstermez. Fakat yaşadıklarımızı görmezden gelerek de kendimizi avutamayız. İnsan bazen umutla bakarken bile gördüğü gerçeklerin ağırlığını hissediyor…

“Bugün yarından iyi” sözü, artık yalnızca aklımda kalan bir cümle değil. Her gün yeniden düşündüğüm, haberlerde gördüklerimle yeniden karşılaştığım bir gerçek gibi duruyor karşımda. Yarın bugünden daha iyi olur mu, bugünkü gidişatı tersine çevirebilir miyiz; bunu bilmiyorum…

Ama toparlanmak mümkündür. Bunun için önce ayık ve hazırlıklı olmalı, hızlı karar almalı, ümitsizliğe kapılmadan tedbirimizi almalıyız. Ülkemizin kaynaklarını, kurumlarını ve toplumsal güveni arındıracak adımları gecikmeden atmalıyız…

Üretimi, sanayiciyi ve esnafı destekleyen kararlar almalıyız. Fonlarda kaybedildiği ifade edilen büyük kaynaklar varsa, bunların hesabı şeffaf biçimde sorulmalı; imkânlar ölçüsünde esnafa ve dar gelirliye hızlı destek sağlanmalıdır. Güveni yeniden kurmak, toparlanmanın ilk şartlarındandır…

Eğitim sistemimizi iş hayatıyla ve ekonominin ihtiyaçlarıyla buluşturmalıyız. Gençlerimizin işsiz kalmaması, daha genç yaşlarda meslek edinip ekonomik özgürlük kazanması için meslek liselerini, ziraat ve tarım liselerini güçlendirmeliyiz. Bu okulları, tutarlı tarım ve sanayi politikalarıyla desteklemeliyiz…

Eğitimde ve sanayide gecikmeden, devrim niteliğinde kararlar almalıyız. Gençlerimizi yalnızca diploma sahibi değil, ülkesinin üretimine katkı sunan, aranan ve emeği karşılık bulan insanlar olarak yetiştirmeliyiz. Bunun için eğitim, tarım ve sanayi politikaları bir düzen ve disiplin içinde yürütülmelidir…

Ahlaki toparlanmanın yolu da adaletin sağlanmasından geçer. Kanunlar herkes için uygulanmalı, kamu yönetiminde ve toplum hayatında adil ölçüler gözetilmelidir. Gerekiyorsa milletvekili maaşları da dâhil olmak üzere kamu görevlerinin imkânları toplumun şartlarıyla daha dengeli hâle getirilmelidir…

Ülkemize dışarıdan müdahale edildiğinde, içeride de bu müdahalelere destek veren odaklar bulunduğunda tehlike büyür. Böyle bir durumda zarar yalnızca ekonomiye değil; milletimize, devletimize, tarımımıza ve vatanımıza dokunur. Bu yüzden birlik duygusunu, toplumsal dayanışmayı ve ülkemizin üretim gücünü korumak zorundayız…

“Bugün yarından iyi” sözü kaderimiz olmak zorunda değil. Bugün aklımızı, emeğimizi ve cesaretimizi ortaya koyarsak yarını değiştirebiliriz. Bunun yolu, vakit kaybetmeden adil, üretken ve gençlerimize iş kazandıran kararlar almaktan geçiyor…

Mehmet Akpınar
16 Kasım 2026

“Ağlayın, su yükselsin; belki kurtulur gemi. 

Anne, seccaden gelsin, bana dua et, emi?” 
diyor şair…

Evet, ağlamak güzeldir. Peygamber Efendimiz, iki gözün cehennem ateşine dokunmayacağını müjdeler: Allah korkusuyla ağlayan göz ve Allah yolunda nöbet tutan göz…

Gözyaşı yüreği ferahlatır. Samimi bir tövbenin, pişmanlığın ve Allah’a yönelişin ifadesidir. Sonbaharda yapraklar nasıl dökülürse, insanın içindeki yükler de gözyaşıyla dökülür…

Ağlamak hissetmektir. Izdıraptır. Öze dönüştür. Bazen yeniden dirilmek, bazen Allah’ın rahmetine sığınmaktır. İnsanlık için ağlamak, mazlumların acısını kendi yüreğinde duymaktır…

Kur’an, Müslümanların hüzünlü ve zor zamanlarında nazil oldu. İnananlar baskı gördü, inançlarını özgürce yaşayamadı. Peygamberimizden davasından vazgeçmesi istendi; ona servet, kadın ve liderlik teklif ettiler. Fakat o, Allah’ın verdiği vazifeden dönmedi…

Tekliflerle sonuç alamayınca işkenceye başvurdular. Müminleri dövdüler, aşağıladılar, yurtlarından çıkardılar. Mallarına el koydular; insanlarla görüşmelerini, alışveriş yapmalarını, sosyal ve ekonomik hayata katılmalarını engellediler…

Boykot yıllarında Müslümanlar büyük sıkıntılar çekti. Açlıkla, yalnızlıkla ve türlü zulümlerle sınandılar. İşte Kur’an’ın ayetleri bu ağır şartlarda indi; müminlere sabrı, direnci ve Allah’a bağlılığı öğretti…

Peygamber Efendimizin Kur’an’ı hüzünle okumayı tavsiye etmesi bundandır. “Kur’an okurken ağlayın; ağlayamazsanız ağlar gibi olun” buyurur. Kur’an’ı okurken onun indirildiği günleri ve o günlerde yaşanan çileleri de hatırlayalım…

Kur’an’ı okumak, Peygamberimizin hayatını hissetmektir. Sahabenin çektiği sıkıntıları anlamak, Allah’ın kelamıyla baş başa kalmanın huzurunu yaşamaktır. Bazen korkudan, bazen sevinçten, bazen de Rabbimize duyduğumuz özlemden ağlamaktır…

Dünyada dökülen gözyaşı rahmettir. Fakat kıyamet günü pişmanlıkla ağlamak, artık geç kalmış olmaktır…

Yine de ağlamak yetmez. Mehmet Âkif’in hatırlattığı gibi, gözyaşının yanında ter dökmek de gerekir. Mazlumlar için ağlıyorsak onların derdine çare olmak için çalışmalıyız…

Gece ibadet edip gündüz gayret göstermeliyiz. Gece dua edip gündüz işe koyulmalı; gece planlayıp gündüz adım atmalıyız…

Ağlamak kalbi uyandırır. Çalışmak, o uyanışın gereğini yerine getirir. Ağlayın, su yükselsin; belki kurtulur gemi. Gözyaşımızı gayretimizle tamamlayalım…

Mehmet Akpınar
15 Kasım 2026

Hepimiz farklı yerlerde doğduk, farklı şartlarda büyüdük. Hepimiz ayrı ayrı dağların çocuklarıyız. Yüce Allah bizi birbirimizi tanıyalım, aramızda kardeşlik ve dayanışma bağı kurulsun diye farklı kavimlere ve kabilelere ayırdı. Hiç kimsenin başka bir insana doğduğu yer, soyu, rengi ya da malı sebebiyle üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takva iledir…

Peygamber Efendimiz de Allah’ın insanların suretlerine ve mallarına değil, kalplerine ve amellerine baktığını bildirmiştir. Önemli olan nerede doğduğumuz, hangi aileden geldiğimiz ya da hangi makamda bulunduğumuz değil; nasıl bir insan olduğumuzdur. İster hizmet eden olalım ister idare eden, her insan sevgiye ve saygıya layıktır…

İnsan güzel hasletleriyle yükselir. Dürüstlüğüyle, adaletiyle ve tevazusuyla insanların gönlünde yer edinir. Yükselmek istiyorsak tevazuya, adalete ve güzel ahlaka sarılmalıyız. Kibirle, gururla ve insanlara tepeden bakarak yükseldiğini sanan, aslında kendi değerini düşürür. Asalet, başkasını küçümsemek değil, herkese hakkını ve kıymetini vermektir…

Peygamber Efendimizin hayatı bunun en güzel örnekleriyle doludur. Allah’ın Resulü ve aynı zamanda devlet başkanı olduğu hâlde insanlara merhametle, şefkatle ve yumuşaklıkla yaklaşmıştır. Onun bu güzel ahlakı insanların gönüllerini kazanmış; nice insanın hakikati tanımasına vesile olmuştur. Asalet, gücü elinde tutarken bile incitmemeyi bilmektir…

İslam’ın ilk müezzini Hazreti Bilal, siyahi olduğu ve kölelikten geldiği için cahiliye toplumunda hor görülmüştü. Fakat İslam, insanın rengini ve geçmişini değil, imanını ve takvasını ölçü kabul etti. Bilal-i Habeşî, Peygamber Efendimizin en değer verdiği sahabelerden biri oldu. Zeyd bin Harise ve oğlu Usame bin Zeyd de liyakatleriyle ordulara komutanlık ettiler. İslam, insanın önüne doğduğu şartları değil, taşıdığı ahlakı ve sorumluluğu koydu…

Tarihin birçok döneminde insanlar soylarına, sınıflarına ve renklerine göre ayrıldı. Roma’da ve başka toplumlarda bazı insanlar insan yerine konmadı; Amerika’da bir zamanlar siyahiler ayrımcılığın en ağır örnekleriyle karşı karşıya kaldı. İslam ise asırlar önce insanlığın eşitliğini ilan etti; üstünlüğün takvada, iyilikte ve güzel ahlakta olduğunu bildirdi. Kadına, köleye, yoksula ve kimsesize değer veren bir anlayış ortaya koydu…

Osmanlı döneminde Peygamber Efendimizin soyundan gelen seyyid ailelerin farklı şehirlere yerleştiği anlatılır. Kahramanmaraş’ta da böyle ailelerimizin bulunduğunu biliyoruz. Onları şehir hayatında kıymetli kılan yalnızca soyları değildi; misafirperverlikleri, adaletleri, şefkatleri ve gönül genişlikleriydi. Bir şehrin karakterini de yalnızca binaları değil, o şehirde yaşayan insanların davranışları ve birbirine gösterdiği vefa oluşturur…

Sarı Saltuk’un Bosna’da gönülleri fetheden duruşu da bize aynı hakikati hatırlatır. İnsanları etkileyen, onları bir araya getiren şey kibir değil; tevazu, yardımseverlik ve kardeşliktir. Asalet, insanlara üstünlük taslamakta değil, onlara kapı açmakta ve gönül kazanmaktadır…

Kahramanmaraş’ta zor zamanlarda kapılarını açan, imkânlarını paylaşan ailelerimiz ve iş insanlarımız oldu. Depremde, 15 Temmuz’da ve şehrimizin dara düştüğü nice günde insanımıza sahip çıktılar. Fabrikaların depoları yardımların toplandığı ve şehrin dört bir yanına ulaştırıldığı merkezlere dönüştü. İnsanlara sıcak çay, salep ve yiyecek ikram eden hemşehrilerimiz oldu. Bütün bunlar, asaletin sözde değil, ihtiyaç anında gösterilen davranışta olduğunu ortaya koydu…

Elbette her insanı kendi davranışıyla değerlendiririz. Bir aileden gelmek, tek başına insanı asil yapmaz. Asalet; ikram etmek, misafirperver olmak, sevmek, saygı göstermek, adaletli davranmak ve ihtiyaç sahibinin elinden tutmaktır. İnsanları sömüren, onları yönlendirmek için kullanan, kalbinde kin ve nifak taşıyan kimse; hangi aileden gelirse gelsin, asaletin anlamını kavrayamamıştır…

Asil insan tevazu gösterir, öfkesini yener, adaletli davranır ve darda kalana el uzatır. Çünkü gerçek büyüklük, başkalarının önünde yükselmek değil; insanlığın yanında durabilmektir…

Acizler şikâyet eder, sızlanır; asiller idare eder…

Mehmet Akpınar
12 Kasım 2026

  • 1 / 30
  • ›
  • »