HER ŞEHİRDE BİR EVİN OLSUN
Zengin bir adam, ölüm döşeğinde oğlunu yanına çağırmış ve ona üç vasiyette bulunmuş:
“Ben öldükten sonra hiç kimseye selam verme…
Gittiğin her şehirde bir evin olsun…
Her gün de bal ye…”
Baba vefat etmiş…
Oğlu da vasiyeti harfiyen yerine getirmeye başlamış.
Kimseye selam vermemiş. Gittiği her şehirde ev yaptırmış. Her gün sofrasına bal koymuş…
Fakat zaman geçtikçe serveti azalmış, insanlardan uzaklaşmış, baldan bile usanmış. Hayatın tadı kaçmış…
Bir gün babasının eski bir dostuna rastlamış ve içini dökmüş:
“Babam bana düşman mıydı acaba? Böyle bir vasiyet bıraktı. Yaptıkça hayatım zorlaştı.”
Yaşlı adam gülümsemiş:
“Evladım, sen babanın sözünü anlamışsın ama hikmetini anlayamamışsın…”
“Baban ‘Kimseye selam verme’ derken, işinin başına herkesten önce git; sen selam vermeden gelenler sana selam versin demek istemişti…”
“‘Her şehirde bir evin olsun’ derken, her gittiğin yerde öyle bir dost edin ki onun kapısı sana kendi evinin kapısı gibi açılsın demek istemişti…”
“‘Her gün bal ye’ derken de, çalış, yorul, helalinden kazan; öyle acık ki kuru ekmek bile sana bal gibi gelsin demek istemişti…”
Çocuk o gün babasının kendisine mal mülk değil, bir hayat felsefesi bıraktığını anlamış…
Aslında insanın dünyadaki en büyük servetlerinden biri de budur:
Gönüllerde bir evinin olması…
Her şehirde bir binanız olmayabilir. Fakat her şehirde kapısını çalabileceğiniz bir dostunuz varsa, aslında her şehirde bir eviniz vardır.
Bir gönül kazanırsınız; size kapı olur…
Bir dost kazanırsınız; size yol olur…
Bir güzel insan tanırsınız; yabancı olduğunuz şehirde eliniz, ayağınız, gözünüz, kulağınız olur…
İnsanın asıl zenginliği biraz da budur.
Fakat günümüzün en büyük yanılgılarından biri, insan ilişkilerini yüzeyselleştirmemizdir.
Özellikle toplumsal ve siyasi çalışmalarda bunu çok görüyoruz.
Bir mahalleye gidiliyor…
Esnafın eli sıkılıyor…
Bir çay içiliyor…
Fotoğraf çekiliyor…
“Bizi unutmayın” deniliyor ve başka bir mahalleye geçiliyor.
Fakat insan sadece elini sıkan kişiyi hatırlamaz.
İnsan, gönlüne dokunanı hatırlar.
Beraber oturduğunu…
Beraber yemek yediğini…
Derdini dinleyeni…
Zor gününde telefonunu açanı…
Sevincine ortak olanı…
Yol yürüdüğünü…
Ve en önemlisi, söylediğiyle yaşadığı birbirini tutan insanı hatırlar.
Çünkü insanlar artık yalnızca söze bakmıyor.
Yürüyüşe bakıyor.
Karaktere bakıyor.
Şahsiyete bakıyor.
İnsanlarla nasıl konuştuğuna, güç eline geçtiğinde nasıl davrandığına, menfaatiyle vicdanı karşı karşıya geldiğinde hangisini tercih ettiğine bakıyor.
İşte mesele tam burada başlıyor.
Bir hareketi büyütmek istiyorsak önce o hareketin insanını büyütmeliyiz.
Bir toplumu değiştirmek istiyorsak önce o toplumun önüne çıkacak insanları yetiştirmeliyiz.
Çünkü iyi insanlardan kötü bir hareket çıkarmak zordur; fakat karakteri oturmamış insanlarla iyi bir davayı uzun süre taşımak daha da zordur.
İnsan önce kendi içinde inşa edilmelidir.
İnancı oturmalı…
Ahlakı oturmalı…
Karakteri oturmalı…
Sözü ile yaşantısı arasındaki mesafe kapanmalı…
Kibri törpülenmeli, bencilliği azalmalı, merhameti çoğalmalı…
Görev almadan önce görev adamı, makam sahibi olmadan önce şahsiyet sahibi olmalıdır.
Çünkü bir hareketin gerçek gücü tabelası değildir.
Kalabalığı değildir.
Parası değildir.
Sosyal medyadaki görünürlüğü hiç değildir.
Bir hareketin gerçek gücü, yetiştirdiği insanın kalitesidir.
İnsan sağlam olursa hareket sağlam olur.
İnsan güven verirse hareket güven verir.
İnsan ahlaklıysa hareket ahlak üretir.
İnsan samimiyse söylediği söz karşıdaki insanın gönlüne ulaşır.
İşte o zaman kapı kapı dolaşıp insanlardan bir şey istemeye de fazla ihtiyaç kalmaz.
Çünkü siz insanların gönlüne daha önce girmişsinizdir.
Onların düğününde bulunmuşsunuzdur.
Cenazesinde omuz vermişsinizdir.
Hastalığında kapısını çalmışsınızdır.
Sofrasına oturmuşsunuzdur.
Çayını içmişsinizdir.
Yolunu yürümüşsünüzdür.
Artık ilişkiniz seçimden seçime kurulan bir ilişki değildir.
Hayata değen bir dostluktur.
Belki de bugün yeniden öğrenmemiz gereken siyaset de, teşkilatçılık da, insanlık da budur:
İnsan toplamak değil, gönül kazanmak…
Kalabalık oluşturmak değil, insan yetiştirmek…
Oy istemek değil, güven oluşturmak…
Her şehirde bina yapmak değil, her şehirde bir gönül evi kurmak…
Çünkü gönlüne giremediğiniz insanın kapısını yüz defa çalsanız ne fayda?
Ama bir defa gönlüne girmişseniz, kapısını çalmanıza bile gerek kalmaz.
O kapı zaten size açıktır.
İşte o zaman hayatın tadı da değişir…
Kuru ekmek bal olur…
Bir bardak çay ziyafet olur…
Bir dostun kapısı saray olur…
Uzun yollar kısa gelir…
Yorgunluk bile insana huzur verir.
Çünkü insanın dünyadaki en güzel azığı, ardında bıraktığı güzel gönüllerdir.
Ve galiba babanın oğluna bıraktığı vasiyetin özü de buydu:
Erken kalk ki çalışkan ol…
Dost edin ki yalnız kalma…
Emek ver ki kuru ekmek bile bal olsun…
Ve öyle bir insan ol ki, gittiğin her yerde sana açılacak bir gönül kapısı bulunsun…
İşte o zaman hayat gerçekten bal olur…
Börek olur…
Çörek olur…
Tadından yenmez olur…
Mehmet Akpınar
26 Temmuz 2026